Historia pokera, czyli od czego to wszystko się zaczęło?

Historia pokera, czyli od czego to wszystko się zaczęło?

Poker w ostatnich latach stał się najpopularniejszą i najbardziej komercyjną grą karcianą wszechczasów. Międzynarodowe eventy, tysiące  profesjonalnych zawodników czy liczone w milionach dolarów nagrody. Znany nam dzisiaj poker nie zawsze jednak tak wyglądał.

Skąd wzięły się poszczególne odmiany pokera? Na jakiej zasadzie ustalono wartość  kombinacji kart? Czy blefowanie zawsze było esencją pokerowej strategii? Jako, że jestem niezwykle ciekawski, a ilość podobnych pytań narastała w mojej głowie od dłuższego czasu, postanowiłem w końcu poszukać u źródeł tych informacji. A więc zacznijmy od początku, od czego to wszystko się zaczęło?

Wierzcie lub nie, ale niektóre fakty na temat początków i rozwoju pokera są naprawdę zaskakujące!

Narodziny i rozwój pokera

Większość źródeł upatruje narodzin pokera znanego nam współcześnie, w pierwszej lub drugiej dekadzie XIX wieku. Gra po raz pierwszy pojawić miała się na dawnym terytorium francuskim skoncentrowanym przy Nowym Orleanie, które w 1803 roku trafiło w ręce Stanów Zjednoczonych. Dlaczego przejęcie miasta przez USA miało tak wielkie znaczenie dla późniejszej historii pokera?

Ponieważ znajdujące się w Nowym Orleanie saloony wkrótce stały się kolebką krajowego gamblingu – w szczególności cieszące się ogromnym wzięciem (od 1811 roku), pływające po Missisipi parowce pełniące rolę obwoźnych kasyn.

Najwcześniejszej wzmianki o pokerze w oficjalnej publikacji doszukałem się w książce J. HIldretha z 1836 roku, pod tytułem „Kampanie Dragoon do Gór Skalistych”. Dwa późniejsze dzieła literackie wskazują jednak wyraźnie, że gra mogła być znana jeszcze przed 1829 rokiem. Wspomnienia o pokerze w swoich zapiskach zawarł Jonathan H. Green (Przedstawienie sztuki i niedoli hazardu – 1843) oraz Joe Cowell (Trzydzieści lat wśród graczy z Anglii i Ameryki – 1844).

ParowiecObaj panowie opisywali najstarszą znaną obecnie formę pokera. Do gry wykorzystywano składającą się z 20 kart talię – od dziesiątek do asów – równomiernie rozdawaną pomiędzy czterech graczy. Gra nie uwzględniała remisów, a zakłady wnosiło się w bardzo wąskim zakresie dostępnych kombinacji. Uczestnicy skompletować mogli jedną lub dwie pary, trójkę, karetę oraz fulla. Nazwa ostatniej kombinacji (trójka+para) wzięła się od tego, że była jedyną wykorzystującą wszystkie (pełne – full) karty, które gracz posiadał na ręce. W odróżnieniu od klasycznego pokera, gdzie karetę pokonać może jeszcze poker i poker królewski, w ówczesnej odmianie ręka z czterema asami lub czterema królami i jednym asem była najsilniejszą z możliwych.

Liczba źródeł mówiących o 20-karcianym pokerze jest na tyle duża, że uznaje się go za pierwszą z najpopularniejszych odmian gry. W latach 30-tych XIX wieku poker królował na wspomnianych wcześniej pływających kasynach, o czym w książce Zarządzanie Teatrem na Zachodzie i Południu przez 30 lat wspomina Sol Smith. W jego dziele natrafiamy na anegdotę o graczach, którzy z dużych kart (10 i kolejnych), postanowili przerzucić się na karty niskie (od 2 do 9).

Daje to niezbity dowód, że 20-karciany poker w połowie ówczesnych lat 30-tych zaczął zyskiwać sobie konkurencję w postaci 52-karcianej wersji gry. Zwiększenie liczby kart idzie dzisiaj prosto wytłumaczyć – pozwalało to na uczestnictwo w zabawie większej ilości graczy. Dodatkowo można było wprowadzić nowy układ, a mianowicie kolor (straight był jeszcze nieznany). Wkrótce wprowadzono też kolejną modyfikację zasad – więcej kart pozwalała na dobieraniae (draw). Wszystko wskazuje na to, że był to pierwsze krok, który pchnął pokera w stronę gry opartej na umiejętnościach, a nie tylko na samym szczęściu.

Nowe zasady wydawały się innowacyjne, ale tak naprawę nie były żadną nowością. W Zjednoczonym Królestwie kolor, dobieranie i duża talia kart już od kilku dekad stosowano w grze Brag. Chociaż 52-karciany poker okazał się bardzo atrakcyjny, to jeszcze do końca lat pięćdziesiątych XIX w., wersja 20-karciana wciąż cieszyła się dużą popularnością .

Rozgrywka stawała się coraz bardziej emocjonująca, większa liczba graczy przy stole wymuszała stosowanie strategii, a dodanie drugiej rundy zakładów podnosiło poziom adrenaliny wśród graczy. Niskie karty w talii zwiększyły wartość niższych układów, uznawanych wcześniej za bezwartościowe – świetnym przykładem jest kolor z czterech kart, który nie zachował się jednak we współczesnej wersji gry.

Pierwsza wzmianka o pokerze dobieranym pojawiła się w 1850 roku w amerykańskiej wersji Podręcznika Gier. Gra wtedy powszechnie znana była jako 20-deck Poke, Bluff, czy też po prostu Poker.

W tym samym okresie poker trafia na angielskie ziemie. Najprawdopodobniej za sprawą generała Schencka, który w latach 50-tych XIX wieku pełnił rolę amerykańskiego ambasadora na Wyspach Brytyjskich. Gra bardzo szybko rozpowszechniła się wśród jego najbliższych podwładnych oraz ludzi z otoczenia ambasady. Pierwsza angielska publikacja dotycząca gry w Amerykańskiego Pochera pochodzi z 1855 roku i zawarta jest w biografii Georga Eliota.

Coraz większa popularność, coraz więcej nowych zasad

Od połowy XIX wieku, poker doświadczał gwałtownych zmian i wprowadzenia nowych zasad. Jednocześnie w okresie trwającej Wojny Secesyjnej gra rozprzestrzeniała się bardzo szybko, stając się podstawową rozrywką w trudnych czasach.

W 1864 roku pojawiają się pierwsze zapiski odnośnie Studa, czy też Stud-Horsa wymyślonego przez kowbojów i zaprezentowanego na terenach Ohio, Indiany i Illinois. W tej samej okresie rozpowszechniono również bardzo kontrowersyjną zasadę Jack Potów, która oznaczała, że nie mogło dojść do otwarcia gry, jeżeli chociaż jeden zawodnik nie miał na ręce pary waletów lub wyższego układu.

Reguła ta miała zdyscyplinować najbardziej dzikich pokerzystów, którzy gotowi byli postawić na praktycznie każdą kartę, aby tylko wystraszyć bardziej rozważnych graczy. Wiele osób sprzeciwiało się zasadzie Jack Potów – Blackridge opisywał ją jak „ekwiwalent loterii, z tą jednak różnicą, że wszyscy gracze muszą kupić losy.” Z innych jego zapisków dowiadujemy się również, że zasada pochodziła z okolic Toledo i popularna była głównie na Zachodzie. Wschodnia część Ameryki korzystała z niej o wiele rzadziej, a na Południu praktycznie w ogóle nie zdobyła sobie ona popularności. W jednej z jego publikacji z 1897 roku znajdujemy notkę, że „Jack Pot zabił blefowanie – dumę i radość prawdziwego, starego pokera”.

PokerDo roku 1875 funkcjonowała ogromna ilość wersji pokera – w niektórych korzystało się z 53 kart, gdzie karta dodatkowa zastąpić mogła każdą, dowolnie wybraną przez zawodnika. Nie do końca jasny pozostaje moment wprowadzenia dodatkowej kombinacji, a mianowicie straighta. O ile w podręcznikach dla graczy z 1864 roku układ ten normalnie występował, to bardzo wiele kontrowersji budziło jego umieszczenie w hierarchii kart. Niektórzy uważali, że najwyższą ręką powinna pozostać kareta asów – nie da się jej przebić, ani z nią zremisować. Osoby z bardziej innowacyjnym podejściem, chcące urozmaicić rozrywkę, opowiadały się za dodaniem straighta połączonego z kolorem jako najwyższej ręki pokerowej.

W 1892 roku John Keller stwierdził, że ”opieranie gry na czymś tak pewnym jak cztery asy jest nieetyczne i niedżentelmeńskie. Straight połączony z kolorem (poker) nie daje natomiast stuprocentowej pewności wygranej i sprawia, że gra staje się jeszcze bardziej ekscytująca.”

Wszystko to doprowadziło ostatecznie do stworzenia pierwszego, w pełni oficjalnego podręcznika pokerowego, który miał ustalić powszechne, niezmienne zasady dla każdej odmiany gry. W 1904 roku R.F. Foster po zgromadzeniu informacji z posiadanych materiałów i wyników badań historycznych wydał dzieło pod tytułem Praktyczny Poker.

W końcu po pokerze dobieranym i Studzie przyszedł czas na trzecią, obecnie najpopularniejszą z pokerowych odmian – Texas Hold’ema. Chociaż wszyscy uważają Texasa za naprawdę starą grę, to po raz pierwszy pojawia się w literaturze dopiero w 1926 roku pod nazwą Spit in the Ocean. W początkowej wersji zawodnicy otrzymywali po cztery karty – po pierwszej rundzie licytacji na stole pojawiały się trzy kolejne, wolne.

W tym samym okresie popularność zyskuje sobie High-Low poker – odmiana, w której pula dzielona jest równo pomiędzy ręce z najwyższym i najniższym układem. Gra zdobywa uznanie w okresie międzywojennym dając ostatecznie podwaliny do narodzin Lowballa – pokera, w którym najniższe układy wygrywają.

Poker młodszy niż się wydaje

Wśród wielu graczy pokutuje przeświadczenie, że początki pokera sięgają jeszcze gier karcianych sprzed tysięcy lat. Są to całkowicie bezpodstawne tezy  – poker nie może być starszy niż karty do gry same w sobie.

KartyOstatnie badania wskazują, że karty jako takie stworzono po raz pierwszy 700 lat temu w Chinach. Do Europy trafiają w okolicach 1360 roku z islamskiego Imperium Mameluków.

Potrzeba kolejnego wieku, aby na Starym Kontynencie pojawiły się autorskie gry wymyślone przez Europejczyków. Przy czym większość z nich wiązała się bezpośrednio z obstawianiem konkretnych układów, kolorów, czy też numerów. Spora część zasad i układów zaadoptowana została z kości, gry niezwykle popularnej w ówczesnej Europie.

To, że ponad 500 lat temu na Starym Kontynencie używano kart do gier hazardowych na pieniądze, w których wykorzystywało się element blefu oraz serię strategii do pokonania przeciwnika, wcale nie oznacza, że mieliśmy wtedy do czynienia z pokerem.

Od Pochen przez Poque do Pokera?

Ustalenie miejsca pochodzenia i czasu powstania klasycznej gry karcianej jest zawsze bardzo trudne. Zazwyczaj proces tworzenia nie odbywa się w jednym miejscu i zaangażowanych jest w niego wiele osób. Szukając genezy pokera bazowałem co prawda na źródłach pisanych, ale nie mogę wykluczyć wersji, według której poker istniał już wcześniej – przekazywany kolejnym pokoleniom w wersji ustnej. Poszukiwanie początków pokera to spora dawka przypuszczeń, tylko w pewnym stopniu oparta na surowych faktach.

Pozwalając sobie na bardzo odważne założenie, pokerowych podwalin doszukiwać możemy się w niemieckiej grze Pochen, popularnej już w 15 wieku. W kolejnych stuleciach trafiła ona do Francji gdzie znana była jako Poque, aby ostatecznie w mocno zmodyfikowanej wersji zdobyć sobie popularność na parowcach pływających wzdłuż Missisipi pod nazwą Poker. Tak naprawdę jednak nigdy nie dowiemy się, czy jej pomysłodawcy opierali zasady na wcześniej znanych grach, czy też stworzyli je od podstaw..

Jedno jest pewne. Dynamiczne zmiany w zasadach pokera następują cały czas – nie zdziwiłbym się, gdyby za 30-40 lat pojawiła się odmiana, równie popularna co Texas Hold’em dziś.

Od prawie 200 lat nie zmieniło się na szczęście jedno. Prawdziwa pokerowa escencja – blefowanie, strategia, właściwe podejście do przeciwnika i system licytacji.

Komunikat

Poker24 to najstarszy polskojęzyczny portal o pokerze. Niestety ze względu na zmiany prawne, bieżąca działalność została zawieszona do odwołania. Dziękujemy, że byliście z nami.

Redakcja

Kontakt

Kategorie Publikacji

Archiwum

Archiwa